چند سال پیش در روزهای آخر حصر آیت الله منتظری با دریافت مجوز به دیدن ایشان رفتم. اولین جمله یی که به من گفت این بود؛ علی، دیدی با من چه کردند؟، دلم فرو ریخت. گفتم اگر شهید مطهری بود این طور نمی شد.سخن مرا تایید کرد و یک ساعت و نیم با من درددل کرد. از وضع خودش در آن سال ها و از خاطراتش با شهید مطهری گفت.

علی مطهری:رحلت فقیه عالیقدر آیت الله حسینعلی منتظری ثلمه یی در اسلام وارد کرد که هیچ چیز جایگزین آن نیست. آیت الله منتظری نزدیک ترین دوست و یار شهید آیت الله مطهری بود.

این دو بزرگوار ۱۱ سال در مدرسه فیضیه هم مباحثه بودند، هشت سال شاگرد مرحوم آیت الله بروجردی در فقه و اصول بوده و دو شاگرد برجسته آن مرجع تقلید به شمار می رفتند. همچنین این دو یار دیرینه در کشف شخصیت امام خمینی(ره) و شناساندن آن عزیز به حوزه علمیه قم نقش اساسی داشتند. ۱۲ سال در محضر آن حکیم فرزانه فلسفه الهی را تلمذ کردند و سپس با پایه ریزی درس اصول فقه امام خمینی مقدمات مرجعیت ایشان را فراهم کردند و دو شاگرد مبرز امام محسوب می شدند.

هر دو بزرگوار چند سالی در درس الهیات شفای ابن سینای مرحوم علامه طباطبایی شرکت داشتند و از اولین شاگردان آن مرحوم به شمار می رفتند. و باز هر دو بزرگوار تابستان ها به اصفهان می رفته و پای درس نهج البلاغه معلم اخلاق و عرفان، مرحوم حاج میرزا علی آقای شیرازی می نشستند. شیخ حسینعلی منتظری اصفهانی و شیخ مرتضی مطهری خراسانی آنچنان با هم یکی بودند که گاهی طلاب، منتظری را خراسانی و مطهری را اصفهانی صدا می کردند و به گفته آیت الله منتظری گاهی که نیاز مالی پیدا می کردیم دست در جیب یکدیگر می کردیم و بعداً به هم خبر می دادیم.

قبل از انقلاب، آیت الله منتظری هرگاه از زندان آزاد می شد مستقیماً به منزل ما می آمد، شاد و خندان و بدون هرگونه گله یی از سختی های زندان. معمولاً به ما بچه ها می گفتند چقدر انگلیسی بلدید و شروع می کردند به احوالپرسی به زبان انگلیسی. گاهی آیه قرآن یا حدیث می خواند و معنی آن را از ما می پرسید. هر وقت خواهر کوچک ما را می دید، می گفت این عروس من است.

شهید محمد منتظری نیز زیاد به منزل ما می آمد و به همین جهت یک بار ساواک به صورت دسته جمعی و مسلحانه به منزل ما هجوم آورد برای بازداشت او اما خوشبختانه در آنجا نبود. گاه که آیت الله منتظری تبعید می شد آیت الله مطهری به هر وسیله ممکن خود را به تبعیدگاه می رساند و به دیدارش می شتافت، همچنان که در جریان بازداشت آیت الله مطهری در قیام ۱۵ خرداد ۴۲ آیت الله منتظری آرام و قرار نداشت.

برخی او را چنان تصویر می کنند که از نفوذی مرموز اما به غایت نیرومند و عمیق برخوردار است. به نحوی که بسیاری تصور می کنند دست پنهانی او در بسیاری از امور مهم و سرنوشت ساز کشور ظرف سه دهه گذشته دخالت داشته و اگرچه ظاهرش نشان نمی دهد اما سرنخ خیلی از مسائل مهم کشور در گذشته و حال به وی بازمی گردد. شاید به واسطه این تصور است که یکی از پرسش های بعد از انتخابات از جانب بسیاری از مردم این بوده که «چرا هاشمی ساکت است» یا اینکه «چرا هاشمی کاری نمی کند».

صادق زیباکلام:شاید سخنی به گزاف نرفته باشد اگر ادعا شود اکبر هاشمی رفسنجانی یکی از پیچیده ترین و در عین حال یکی از دشوارترین چهره های نظام اسلامی ایران برای تحلیل است. خود این پرسش که قدرت او به راستی چقدر است به تنهایی برای توصیف پیچیدگی وی کفایت می کند.

برخی او را چنان تصویر می کنند که از نفوذی مرموز اما به غایت نیرومند و عمیق برخوردار است. به نحوی که بسیاری تصور می کنند دست پنهانی او در بسیاری از امور مهم و سرنوشت ساز کشور ظرف سه دهه گذشته دخالت داشته و اگرچه ظاهرش نشان نمی دهد اما سرنخ خیلی از مسائل مهم کشور در گذشته و حال به وی بازمی گردد. شاید به واسطه این تصور است که یکی از پرسش های بعد از انتخابات از جانب بسیاری از مردم این بوده که «چرا هاشمی ساکت است» یا اینکه «چرا هاشمی کاری نمی کند». آنان که معتقدند او از قدرت پنهانی زیادی در نظام برخوردار است، به این پرسش پاسخ می دهند که «هنوز زمانش نرسیده و هاشمی به موقع اش برگ آسش را رو خواهد کرد».

خود این پرسش که «چرا هاشمی کاری نمی کند و ساکت است»، مبین این باور است که او از یک قدرت زیاد و پنهانی برخوردار است. چنین نگاهی پیرامون هاشمی همواره وجود داشته است. اگرچه امروز شاید این باور پیرامون «اسطوره قدرت هاشمی» قدری کم رنگ شده باشد، اما هر قدر که به گذشته می رویم این اعتقاد پررنگ تر و جدی تر می شود.

به راستی این باور عمومی پیرامون اسطوره قدرت هاشمی چقدر به حقیقت نزدیک است؟ آیا به راستی و در عالم واقعیت هاشمی از یک قدرت و توانمندی ویژه یی برخوردار است؟ یا اینکه این باور به قدرتمندی وی بیش از آنکه واقعیت باشد، به خیال، اسطوره و افسانه نزدیک تر است؟ پرسش از قدرت هاشمی را به گونه یی دیگر هم می توان مطرح کرد. آیا به راستی آن گونه که مخالفان اصولگرای تندرواش می گویند هاشمی رفسنجانی در راس یک قدرت مافیایی است؟

آیا آن گونه که مخالفان وی ادعا می کنند هاشمی رفسنجانی، خانواده و نزدیکانش هدایت یک باند مافیایی اقتصادی را افزون بر مافیای قدرت سیاسی در دست شان دارند؟ آیا آن گونه که برخی از منتقدان اصلاح طلب وی مدعی اند، هاشمی در خفا با اصولگرایان است یا برعکس آن گونه که برخی از اصولگرایان تندرو مدعی اند، سرنخ ناآرامی ها، حوادث و به تعبیر آنان «فتنه بعد از انتخابات» در دست هاشمی رفسنجانی است و اوست که در خفا و به گونه یی نامرئی جنبش سبز را رهبری می کند؟ پرسش هایی از این دست است که هاشمی رفسنجانی را اینچنین ویژه و تک در میان شخصیت های سیاسی ایران می سازد.کدام یک از دیگر رهبران نظام را می توان سراغ گرفت که مرز بین حقیقت و افسانه، اسطوره و واقعیت پیرامون شان اینچنین مخدوش و پرابهام و رمزآلود باشد؟ چرا در مورد هاشمی چنین وضعیتی وجود دارد؟ و پرسش مهم تر اینکه به راستی هاشمی چقدر قدرت دارد؟

آقای احمدی نژاد و بعضی از اطرافیانش یک ویژگی نسبتا منحصر بفردی دارند و آن هم این است که همه نابسامانی ها و خرابی ها را به دولت های پیشین نسبت می دهند و در مقابل هر کار خوبی را هم که در طول سه دهه گذشته در کشور صورت گرفته، به خود منتسب می کنند!

با این همه اگر بخواهیم از جاده انصاف خارج نشویم این نوع فرافکنی و نوشابه باز کردن برای خود و هم جناحی ها، کم و بیش جزء ویژگی های بسیاری از کارگزاران و سیاستمداران کشورمان محسوب می شود و زمانی که این دسته از سیاستمداران جوگیر می شوند، چنین نگرشی تشدید هم می شود.

به همین سبب هرگاه فضای سیاسی کشور کمی تا قسمتی ابری و مه آلود می شود، سیاست پیشه گان و ایادی آنها فرصت را مغتنم شمرده و به فرافکنی روی می آورند و در این مسیر همه نقاط قوت را بنام خود و هم حزبی هایشان و کل نقاط ضعف را هم به رقبای خود نسبت می دهند! در حالیکه واقعیت چیز دیگری است و آنچه را که امروز درو می کنیم محصول بذری است که در گذشته کاشته اند.

به بیان دیگر اگر به عقیده بعضی از اشخاص ساختمان کنونی نظام، زیبا، مستحکم و پابرجاست، قهرا این همه مرهون تلاش همه کسانی است که در ایجاد و نگهداری آن نقشی داشته اند و اگر این ساختمان، نازیبا، متزلزل و در حال فروریختن است، باز حاصل کار همه کسانی است که در 30 سال گذشته در ایجاد و تکمیل و نگهداری آن کوشیده اند. از اینرو عدل و انصاف و منطق ایجاب می کند که سهم هریک از دست اندرکارانی را که در مراحل مختلف طراحی نقشه، اجرای فونداسیون، اسکلت بندی، سفت کاری و نازک کاری این ساختمان نقشی داشته اند به دقت مورد مطالعه قرار گرفته و در پایان کار ساختمان مذکور مسئولیت هریک از دست اندرکاران بطور جداگانه مورد بررسی قرار گیرد.

در این صورت حتی همسایگانی که نظاره گر اهمال کاری دیگران و کج بنا شدن این ساختمان بوده اند ولیکن در برابر آن سکوت اختیار کرده اند، در متزلزل و فرسوده شدن و در بدبینانه ترین حالت یعنی فرو ریختن ساختمان مزبور مسئول می باشند.

بنابراین خوب و بد حاکم برکشور، ناشی از ساختار نظام و یک فرایند و برآیند یا حاصل جمع پندار، کردار و گفتار و یا حتی توجیهات و سکوت و بی تفاوتی همه کسانی است که در طول 30 سال گذشته عهده دار مسئولیتی در کشور بوده اند و لاجرم هر یک از آنان به نسبت قدرت و مسئولیت خود، در شکل گیری اوضاع فعلی کشور سهیم اند و متوجه کردن انگشت اتهام تنها بسوی عده ای خاص و یا صاحب منصبان کنونی، کمال بی انصافی و یک خطای استراتژیک است.

از اینرو به منظور آگاهی نسلی که امروزه تحت تاثیر فضا سازی ها، پروگاندا، کاریزما تراشی ها و اسطوره سازی های رسانه های داخلی و خارجی، همچون دوم خرداد 1376همه گرفتاری ها و ناهنجاری های موجود را متوجه عملکرد و اندیشه یک جریان خاص و یا عده ای از اشخاص حقیقی و حقوقی کرده و بقیه سیاست پیشگانی را که خود نقش عمده ای در ایجاد وضع موجود داشته اند، تطهیر و یا حتی از آنها قهرمان های دروغین می سازند و یا بجای مطالبه محوری به شخصیت زدگی و شخصیت پرستی روی می آورند، قصد دارم که با انتشار سلسله یادداشت هائی نیمه های دیگر حقیقت را نیز در معرض قضاوت مخاطبین خود قرار دهم تا مبادا کسانی که گذشته را ندیده و یا دیده و به فراموشی سپرده اند از چاله ای در آمده و در چاه و یا چاله ای بزرگتر فرو بیافتند!

در چند پست نخست به معرفی برخی از ارکان قدرت و نهاد های انتصابی و نقش آفرینان آنها اشاره خواهد شد:

به دنبال سخنان اخیر شیخ صادق لاریجانی رییس قوه قضاییه در خصوص رهبران جنبش سبز،شیخ مهدی کروبی در نامه سرگشاده ای خطاب به ملت ایران به اظهارات صادق لاریجانی واکنش نشان داده است متن نامه سرگشاده شیخ مهدی کروبی بدین شرح است:

سخنی با مردم در باب افاضات رئیس قوه قضائیه

بسم الله الرحمن الرحیم

مردم شریف و آزاده ایران

اینجانب پس از انتخابات پرحاشیه ریاست جمهوری اخیر نامه ای خطاب به ریاست قوه قضائیه آیت الله صادق لاریجانی نوشتم و برخی نکات و انتقادات را مصلحانه با ایشان در میان گذاشتم، باشد که اصلاحی صورتی بگیرد. متاسفانه اما آن نامه در بایگانی ماند و نه تنها هیچ تاثیری در روند حاکم بر کشور و عملکرد دستگاه قضایی نگذاشت که امروز می بینم آقای لاریجانی قضاوت را رها کرده و در کار سیاست شده و به جای رسیدگی به امور قضایی نطق های سیاسی ایراد می کند. اینچنین بود که تصمیم گرفتم با شما مردم شریف ایران سخن بگویم و نکاتی را در خصوص گفته های سیاسی رئیس قوه قضائیه بیان کنم؛ باشد که آقای لاریجانی گمان نکند که با این شاخ و شانه کشیدن ها مهدی کروبی به کنجی می خزد و از میدان به در می رود.

آیت الله صادق لاریجانی رئیس قوه قضا در ایران که باید سنجیده و مبتنی بر عدالت سخن بگوید بی توجه به جایگاه خود و بی محابا در بیاناتی جدید سخنانی بدیع بر زبان آورده و زبان به گفتار سیاسی گشوده و از پرونده سنگین سران فتنه سخن گفته و گویی که مهدی کروبی و میر حسین موسوی سران فتنه هستند، آنها را با منافقین اول انقلاب مقایسه کرده و سخنانی بی ارزش و لغو از این دست بر زبان آورده است. الله اکبر! که بر من بسیار سنگین آمد مقامی قضایی سخنانی تا این حد سیاسی و بی پایه حقوقی بر زبان آورد و آبرو از دستگاه قضا در ایران ببرد. دستگاهی که جایگاهش نه همسطح با قوه مقننه و قوه مجریه که بسی بالاتر از آنهاست آنچنانکه تاسیس عدالتخانه اصلی مهم در تاریخ مبارزات سیاسی در ایران از عصر مشروطه بوده است و با وقوع انقلاب اسلامی نیز قانون نویسان اول بنا بر اهمیت این قوه مقرر کردند شورای عالی قضایی با ترکیبی پنج نفره شکل بگیرد که از آن میان نیز تنها دو نفر با انتخاب حضرت امام تعیین می شدند و انتخاب سه نفر دیگر بر عهده شورای قضات بود. امام نیز با توجه خاصی که به اهمیت این قوه داشتند چهره ای همچون آیت الله بهشتی را در راس این قوه قرار دادند که نسبت به دیگر روحانیون از جایگاهی ویژه برخوردار بود و همچنین مقاماتی را برای دستگاه قضایی معرفی کردند که چهره هایی ممتاز بودند آنچنانکه اکنون دو نفر از آنها مرجع تقلید به شمار می آیند.

اما دیروز کجا و امروز کجا؟ تاسف باید خورد که جایگاه و کیفیت دستگاه قضا در این مملکت به جای آنکه به مرور زمان سیری صعودی بیابد، سیری نزولی پیدا کرده تا بدانجا که امروز در راس این قوه فردی قرار گرفته است که صرفنظر از سواد علمی، نه سابقه ای اجرایی و قضایی در ایشان سراغ می توان گرفت و نه سابقه ای انقلابی. عجیب هم نیست. چه آنکه زمانی که امثال این حقیر در زندان بودند جناب آیت الله لاریجانی در دامان مادر مکرمه شان به شیر خوردن مشغول بودند و به هنگام انقلاب و خون دادن نیز ایشان سرشان در درس و کتاب دبیرستان بود. ما البته مخالف جوانگرایی نیستیم اما دستگاه قضا حساستر از آن است که گرفتار بی تجربگی شود. و البته ای کاش که سکان دستگاه قضایی در دستان همان کسانی بود که هم اکنون از پشت صحنه هدایت دستگاه قضا را برعهده دارند؛ چه آنکه آنها اگر خودشان به جای هدایت پنهانی، بر صندلی ریاست قوه قضا تکیه زده بودند، با سابقه ای که در امور قضایی دارند هیچگاه چنین سخنانی بر زبان نمی آوردند که آقای لاریجانی بر زبان می آورد.

از بد روزگار بخش مهمی از بازار تبریز((دو در (ايکي قاپيلار) مرکز تجارت پارچه و پوشاک تبريز)) دچار حريق شده و بخش اعظمي از آن تبديل به خاکستر شده است.

این بخش از اثر ارزشمند و تاریخی حدود ساعت30و17 عصر روز چهارشنبه 13/8/88 در کمال ناباوری طعمه حریق شده و به دلائلی نامعلوم که تا این لحظه اعلام نشده در میان شعله های آتش به تلی از خاک تبدیل شده و علاوه بر تحمیل خسارات مالی زیاد به مغازه داران در میان شعله های بی رحم آتش سوخت.

این یگانه اثر و هویت تاریخی تبریز با وجود تلاش بی حد و خستگی ناپذیر آتش نشانان که مردانه با شعله های آتش می جنگیدند به خاکستر تبدیل شده و صحنه های غیر قابل قبول را در معرض دید شهروندان تبریزی به نمایش گذارد.

گفتنی است بازار تبریز  بزرگ‌ترین مجموعه سرپوشیده دنیاست كه در سال ۱۳۵۴ در فهرست آثار ملی ثبت شده‌است و به عنوان يكي از شاهکارهای معماری ایرانی شناخته مي‌شود، در سال ۱۱۹۳ ه.ق. بر اثر زلزله با خاک یکسان شد، اما طولی نکشید که به همت مردم شهر بازسازی گشت.

طاق‌ها و گنبدهای گچ‌بري شده و مزين به نقش‌ و نگار بلند آن، سازه‌های آجری به هم پیوسته، آرایش دكان‌ها، کثرت تیمچه‌ها، وجود انواع مشاغل و تعداد زیادی مدرسه و مسجد که در کنار سرا‌های بازرگانی قرار گرفته‌اند، این بازار را نمونه‌ای عالی از محیط تجارت و زندگی اسلامی و شرقی بدل ساخته‌است.

بسمه تعالی

دوستان عزیزتر از جانم و همکاران همیشه آموزگارم

هرچند سلام سرآغاز سخت خداحافظی است،ولی بگذارید خداحافظ سلامی نو باشد

بگذارید سرنوشت و تقدیر بازی خویش را ادامه دهند ومن و شما در این بازی یار و مونس هم بمانیم.

بگذارید خاطراتمان روشنی بخش فردایمان باشد.

در خلوت سکوتم قدم می نهم و قلبم را آرام آرام تسکین میدهم ،چرا که می خواهم در آن جز بذر محبت نکارم.

سکوتم را دوست دارم زیرا در آن هزاران هزار فریاد نهفته دارم و تو ای مهربان !فریادم را از سکوتم ودر چشمان خسته ام بخوان و مرا یاری کن.

همکاران گرامی و ارجمند

از اینکه مرا در این سالها در جمع زندگی خود و در محل کارتان راه دادید و به سازم نواختید متشکرم !از اینکه بیاد دوست و همکارتان سوختید و ساختید متشکرم!از اینکه مرا سالها تحمل کردید و دم نزدید سپاسگزارم.

روز چهارشنبه، سازمان ملل متحد، در گزارشی مبسوط اعلام کرد که در سال ۲۰۰۸ چهارده تن هرویین و چهار صد و پنجاه تن ترياک تولید شده در افغانستان در ايران به مصرف رسیده که این کشور را به همراه روسیه در صدر فهرست بزرگترين مصرف کنندگان مواد مخدر در جهان قرار داده است.

گزارش تکان دهنده روز پیش دفتر مقابله با مواد مخدر و جرم سازمان ملل درباره میزان مصرف مواد مخدر در ایران، شک بزرگی است که تاکنون با سکوت مقام‌های مسئول در کشورمان درباره درستی یا اغراق آمیز بودن این گزارش همراه بوده است.

در این گزارش، دفتر مقابله با مواد مخدر و جرم سازمان ملل متحد در گزارش خود تصريح کرده است: «ایران به یکی از کشورهایی که با جدی‌ترين مشکل اعتياد در جهان رو به رو هستند، بدل شده، حال آن که تزريق مواد مخدر در آسيای مرکزی، باعث همه‌گير شدن بيماری ايدز شده است.»

همچنین در ادامه اشاره دارد که پانزده ميليون نفر در جهان به مواد مخدر معتادند و نيمی از مواد مخدر جهان در ايران، روسيه و اروپا مصرف می‌شود.

هرچند در این گزارش، اشاره‌ای به نحوه و روش‌های محاسبه این آمار نشده است، اما حتی اگر خطایی بین 20 تا 50 درصد برای این گزارش قایل باشیم، به رقمی فاجعه‌آمیز می‌رسیم. این نگرانی هنگامی بیشتر می‌شود که در مقایسه‌ای آماری، می‌بینیم که در ایران تقریبا به اندازه کل اتحادیه اروپا و یا مجموع دو کشور چین و هند مواد مخدر مصرف می‌شود. برای اثبات موضوع به این بخش گزارش توجه کنید: طبق اين گزارش ، ۱۹ درصد از مواد مخدر جهان در اروپا و در ايران و روسيه هر کدام ۱۵ درصد، چین ۱۲ درصد، هند ۷ درصد، و پاکستان، آفريقا و آمريکا هر کدام شش درصد از مواد مخدر جهان را مصرف می‌کنند.

همان گونه که پیش از این نیز گفته شد، حتی با قایل شدن خطای حدود 50 درصد، باز هم آمار اعلام شده درباره مصرف مواد مخدر در ایران با کشوری چون هند ـ که حدود 20 برابر ما جمعیت دارد ـ برابری می‌کند، این مقایسه از آنجا معنای بیشتری پیدا می‌کند که هند تا اندازه‌ای شرایط نزدیکی به ما از نظر در معرض خطر بودن از سوی تولیدکنندگان انبوه مواد مخدر، یعنی افغانستان و مسیر اصلی ترانزیت آن یعنی پاکستان را دارد.

نه خدا توانمش خواند نه بشر توانمش گفت

متحیرم چه نامم شه ملک لافتی را

(شهریار)

زیباترین ولادت: تنها کسی که در داخل خانه خدا بدنیا آمد، اوست.

زیباترین نام: بنا بر روایات متعدد، نام علی مشتق از نام خداست.

زیباترین معلم: علی تربیت شده دست پیامبر (ص) بود.

زیباترین سخنان: به تعبیر بسیاری از بزرگان، نهج البلاغه برادر قرآن کریم است.

سال ها پیش در یکی از سخنرانی های خود که به مناسبت انتخابات در دانشگاه تبریز ایراد شد ،در اهمیت و جایگاه هر برگه رائی که مردم در صندوق های رای گیری می ریزند به آیه ای از قران استناد کرده و گفتم ،آدم ابوالبشر تنها به این دلیل از بهشت رانده شد که از فرمان الهی مبنی بر دوری از میوه ممنوعه سرباز زده و به خواست و اراده خود عمل نمود تا قدرت آزادی اراده و اختیار بشریت و تفاوت خود با سایر مخلوقات پروردگار را به نمایش بگذارد و بابت این نافرمانی و عصیان خود نیز هزینه سنگینی پرداخت.

آنگاه اینگونه نتیجه گرفتم که آزادی و کرامت انسانی به منزله ناموس بشری است که "آدم "برای پاسداری از آن قیمت طرد شدن از بهشت را پرداخته است و نظر به اینکه رای ما در هر یک از انتخابات تجلّی خواست و اراده و معرّف آزادی و کرامت ماست ،بنابراین لازم است از رای و کرامت انسانی خود نیز که به قیمت رانده شدن از بهشت برین تضمین شده است ،همچون ناموسمان مراقبت و پاسداری کنیم.

آری ،این سیل خروشان جمعیت اغتشاشگر نبودند بلکه همان مدافعان راستین و همیشگی این مرز و بوم اند که این بار آمده بودند تا ضمن دفاع از "ناموس" خود با فریاد رسایشان خطاب به آندسته از کسانی که دچار تفرعن ،توهم و خودبزرگ بینی شده و مردم را به هیچ می انگارند بگویند که؛

 آن خس و خاشاک توئی ،پست تر از خاک توئی

شور منم ،نور منم ،عاشق رنجور منم

زور توئی ،کور توئی ،هاله بی نور توئی

دلیر بی باک منم ،مالک این خاک منم

استاد محمدرضا شجریان، با ارسال نامه‌ای به سازمان صدا و سیما، از پخش آثار وی در این رسانه ممانعت به‌عمل آورد. استاد در این نامه، از سرود ایران ای سرای امید به ویژه نام برده‌اند و اعلام کرده‌اند که این آثار به هیچ وجه مرتبط به شرایط کنونی نمی‌باشد. همچنین در این نامه تأکید شده است که سال ۱۳۷۴ نیز درخواست عدم پخش آثار به رئیس وقت سازمان ارسال شده است. متن نامه به‌همراه تصویر آن‌را در ادامه می‌خوانید...

  جناب آقای ضرغامی

رییس محترم صدا و سیمای جمهوری اسلامی

با سلام

همانطور که اطلاع دارید صدا و سیما در شرایط فعلی مستمراً اقدام به پخش سرودهای میهنی اینجانب به ویژه سرود "ای ایران ای سرای امید" می‌کند. جنابعالی مستحضرید این سرود و دیگر سرودهای خوانده شده متعلق به سال ۱۳۵۷ و ۱۳۵۸ است و هیچ ارتباطی به شرایط کنونی ندارد.